Niet de laatste dagen van mn leven, maar de laatste dagen van mn leven op Curacao (Alhoewel het verschil tussen deze twee dingen nihil is volgens de liefhebbers van het leven op dit prachtige eiland). Morgenmiddag 5 uur lokale tijd vlieg ik weer terug naar het pitoreske en o zo gezellige Nederland. Weg van de hoge tropische temperaturen, de goedkope restaurantjes en de met aantrekkelijke stagaires overspoelde uitgaansgelegenheden. Zeg maar dag tegen de vissen in de azuurblauwe zee, de hond Senior el Taco en natuurlijk de papegaai Boka; inspiratiebron voor de filmreeks "Death Wish". Het was de eerste keer in mijn 22 jarige leven dat ik zolang van huis was, en dan ook nog in mijn eentje. Natuurlijk zat ik bij Michel en Iny -die ik al een groot deel van mijn leven ken- maar ik ging wel alleen het vliegtuig in en uit. Ik moest zelf dingen ondernemen en dingen uitzoeken en het was voor mij dan ook de eerste sprong in het pierebadje van het "Het grote de-rest-van-je-leven-zwembad". In Januari 2009 wil ik de sprong naar het diepe wagen en voor een jaar richting het land verhuizen waarin zojuist een fantastische gebeurtenis heeft plaatsgevonden; de verkiezing van een "zwarte" president.

Ik heb tot na middernacht de verkiezingen live gevolgd en het was prachtig om te zien. En John McCain hield dan ook een prachtige verliezersspeech voor de teleurgestelde republikeinen waarin hij oprecht alle succes wenste aan Obama en daarnaast op een mooie manier vertelde hoe veelbetekend en legendarisch dit voor Amerika zal zijn. Het feit dat Obama miljoenen nieuwe jonge kiezers en "minderheden" als de Latino’s, Afro-Amerikanen en de mensen met lage inkomens, naar de stembussen heeft gehaald is zeer belangrijk voor het land en voor de rest van de wereld. En hoewel er nog genoeg mis is met Amerika, sommige van Obama zijn standpunten en de Economie, het blijft een grote stap voorwaarts.

Het is de bedoeling dat ik begin 2009 een jaar in San Francisco ga studeren op de School voor Music Production; Pyramind. Ik ga daar een 1 jarige opleiding volgen tot Electronic Music Producer waarin ik naast het maken en opnemen van muziek ook ondernemerschap, muziektheorie en veel andere dingen leer. op www.pyramind.com staat alle info, voor de mensen die het interessant vinden! Het hangt van een heleboel dingen af of het daadwerkelijk Januari gaat worden, maar dat ik erheen ga, is duidelijk.. En als ik ga, het ik alvast iets voorbereid:

Het gaat zowieso een avontuur worden met veel hindernissen en obstakels, maar ik ben vastbesloten om de obstakels op mijn pad met ferme stappen te overbruggen en jullie, het volk, kunnen er zeker van zijn dat ik, Bowe Frankema, de 23343563234ste inwoner van het geweldige land dat wij Amerika noemen, zal overwinnen. Ik zal mijn doelen verwezenlijken, ik zal jullie, mezelf en de almachtige God niet teleurstellen, en niets.. ik zeg jullie; Niets.. .zal mij in de weg staan bij het verwezenlijken van mijn doel; het afronden van de studie die op mijn pad is gekomen. En jullie kunnen er zeker van zijn dat ik ten allen tijde de door mij gestelde beloftes zal nakomen. Het is tijd voor verandering. En ik kom van ver, dat is duidelijk. Maar zodra ik mijn voeten heb genesteld in de grond op het prachtige land dat Amerika heet, zal ik met ferme stappen op mijn doel afgaan. Ik zal muziek maken. Ik zal tot grote hoogte stijgen met de kracht van familie, vrienden en god achter mij en zal binnen een jaar overwinnen! Ik zal ten allen tijden in mijn hoofd houden hoe ik hier gekomen, en zal mijn achtergrond niet verloochenen. Er gingen boze tongen rond, dat ik door mijn aandoening niet in staat zou zijn om te doen wat ik zou moeten doen. Dat ik niet klaar was voor de grote taak die mij te wachten zou staan. Toch sta ik hier nu. En zie ik eruit alsof ik er niet klaar voor ben?. Zijn er nog steeds mensen die twijfelen aan mijn kunnen? Dan vraag ik hierbij om mij nog eens te bekijken. You may like what you see *steekt vuist in de lucht*

Bedankt, God zegene jullie allemaal en God zegene Amerika!

Beste Originele Vakantiegevoel nummer: The Whitest Boy Alive – Burning
Beste Cover Vakantiegevoel nummer: Obadiah Parker – Hey Ya

Beste beter-goed-gejat-dan-slecht-bedacht-vakantiegevoel nummer: Jason Mraz – I’m Yours

Inspiratie (let op de intro mensen, de intro):

Favoriete dier:

Runner Up:

Meest gehate dier

Meest gemiste dier

Grappigste Boek:

Reden: On my way out of the office, I passed a world-building team, standing in a semicircle, staring at a large German-made knife on a desktop.
"What’s up?" I asked
"It’s the knife we’re using to cut Aidan’s birthday cake", a friend, Josh, replied.
I looked more closely at the knife: it was clownishly big.
"Okay, it’s hard-core Itchy & Scratchy- but so what?:
"We’re having a contest- we’re trying to see if there’s any way to hold a knife and walk across a room and not look totally psycho"
"And?"
"It’s impossible"

Mooiste avond-op-curacao-ervaring

Best gefotografeerde voorbeeld over de gevaren van opkomend zeewater:

Voor

Na

Meest intelligente foto

Beste niet-door-mij-gemaakte-foto-terwijl-ik-op-vakantie-was

Schattigste foto:

Meest heftige bijna-dood-moment: Vrachtwagen die besloot via de andere baan een schoolbus in te halen terwijl ik daar al reed.

Grappigste bijna-dood-moment: Michel die door rood rijdt bij een stoplicht omdat iemand achterin roept: "Ja hij kan hoor"

Meest gewaardeerde ontbijt: Brinta

Minst gewaardeerde ontbijt: Zeewater

Meest zielige thuisblijver:

Reden: Keelonsteking *insert dramatisch muziekje here*

Meest lange weblog stukje tot nu toe: Deze

Als ik met de auto onderweg naar het strand flamingox92s in laag water zie staan. Als ik tijdens het snorkelen tussen een school vissen beland. Als ik sx92avonds op het strand de zon onder zie gaan en als ik een pelikaan een vis uit het water zie duiken, mompel ik  soms stiekem; "heb je dat gezien?"

Maar ik was het die het meemaakte, en dus is het mijn herinnering. Niet die van jou, al is de kans best aanwezig dat je ooit ook zoiets hebt gezien. Alleen jij was toen daar, en ik was toen hier.. En daar gaat het mis. Want pas als het onze gedeelde herinnering was, dan was het echt bijzonder. Dan merk je dat de waarde van deze herinnering opeens in waarde lijkt te stijgen. Alsof iets belangrijker voor je wordt als iemand van wie je houd ook waarde hecht aan die gebeurtenis ?

Ik zie mezelf als een zelfstandig persoon. Ik vind het heerlijk om een dag muziek te maken om met niemand te delen, en ik schep een heimelijk genoegen in het verzinnen van wijsheden die ik met niemand wil delen. Maar nadat ik deze 2 weken al zoveel dingen gezien heb, die ik met niemand echt heb kunnen delen, ben ik mij sterk bewust van hoe godsgruwelijk afhankelijk ik wel niet ben van mensen om me heen. Gelukkig.. Het doet me beseffen dat ik zuinig op ze moet zijn, en dat zelfs het leven op een tropisch eiland x96hoe mooi het hier ook mag zijn- mij niet gelukkiger maakt dan in een koud klote land met hen om mij heen.

The Sharing Song (Jack Johnson)

It’s always more fun
To share with everyone
It’s always more fun
To share with everyone
If you have two
Give one to your friend
If you have three
Give one to your friend and me
It’s always more fun
To share with everyone
It’s always more fun
To share with everyone
If you’ve got one
Here is something you can learn
You can still share
Just by taking turns
If you’ve got a ball
Bounce it to the gang
If there is a new kid
Invite him out to hang
If you’ve got one sandwich
Cut that thing in half
If you know a secret joke
Tell it and share a laugh
If you’ve got one drumsticks
Give one to your friend
Make one beautiful rhythm
Share a beat that never ends
And if you’re feeling lonely
Share time with your mom
Share some milk and cookies
And sing the sharing song
It’s always more fun
To share with everyone
It’s always more fun
To share with everyone

We gaan alweer naar het eind van de 2e week op Curacao en ik heb nog steeds moeite met het goed schrijven van Curacao.. Ik ben toch zeer benieuwd wat dat over mn intelligentie zegt.. Stay in school kids!! Anyways, mijn dagen zijn op dit moment propvol gevuld met slapen, lezen, op het strand liggen en eten.. Het valt niet mee om mijn vakantie zo nutteloos mogelijk op te vullen, en elke dag is het dan ook weer een strijd om te bedenken wat ik vandaag niet wil gaan doen. Het snorkelen gaat elke dag beter, en ik heb het aantal bijna dood ervaringen tijdens het snorkelen drastisch terug weten te dringen. Waar ik in het begin regelmatig het onbewuste besluit nam om een slok zout zeewater te nuttigen, heb ik dit nu enigzins onder controle en durf ik me steeds meer uit de kust te begeven. Ook is het vrij makkelijk om even uit te rusten tijdens het zwemmen, omdat het water zo zout is dat je bijna blijft drijven. Het duurde even voordat ik deze techniek onder de knie had, dus was ik in het begin regelmatig een doodstrijd aan het leveren om maar boven water te blijven. Nu heb ik de techniek van het doodstil blijven drijven onder de knie, en kan ik ook daadwerkelijk rustig vissen bekijken en rondzwemmen. Zowiezo is het snorkelen een hele goede oefening voor de CFer, omdat je leert om door zo’n snorkel rustig te blijven ademen en geconcentreerd op je ademhaling te blijven letten. Mix dat gegeven met het zoute water (goed voor de longen) en de inspanning van het zwemmen en je bent eigenlijk best gezond bezig! Ik heb nog geen foto’s van vissen gemaakt omdat ik geen onderwater camera heb. Nu had ik het idee om mn gewone camera te gebruiken maar iemand beweerde dat ze daar niet zo goed tegen kunnen.. Gelukkig waren er genoeg bovenwater dieren die ik wel kon fotograferen;

Dit is Taco.. Ik heb hem sinds vandaag zo genoemd, omdat hij voor deze naam geboren is. Ik ben helemaal verliefd op hem, maar hij is ook heel zielig omdat ie nooit uit zn tuin komt. Hij krijgt ook nog te weinig eten, en geen vers water. Van de week gaf ik hem een tennisballetje en ik heb nog nooit een hond zo bang zien zijn voor een tennisbal. Alsof de tennisbal rechtstreeks uit de poorten van de hel kwam, rende hij bij de bal weg. Ik denk dat er regelmatig stenen op hem gegooid zijn, want zodra je een voorwerp in je hand pakt, wordt hij bang. Hij kent me nu steeds beter, en komt nu altijd even naar me toe als die me hoort of ziet. Ik zou hem zo meenemen naar Nederland, maar dat kan helaas niet.

Boka!!!!

Dit is echt de meest briljante papegaai op planeet aarde.. het is een amazone papegaai en eigenlijk is het de Chuck Norris onder de pagegaaien; hij heeft overal schijt aan.. Een papegaai heeft een bewezen intelligentie van een kind van drie, en Boka is daarop geen uitzondering.. Aan het begin van de vakantie had ik hem een keer s’ochtends uit zn kooi gehaald omdat ik dacht dat dat niet erg was als Michel er was.. Toen vertelde Michel dat ik dat beter niet kon doen, omdat hij dan soms niet meer terug in zn kooi wou, en hij zowieso raar doet als iemand anders hem uit zn kooi haalt. Vervolgens maakt Michel wat eten voor hem en loopt naar Boka toe.. Boka roept de hele tijd "Lekker he, Lekker he" en hij zag er vet blij uit (als die niet blij is, worden zn pupillen vet klein en krijg ie andere kleur ogen.. echt fucking eng) en opeens besloot ie om Michel maar vol in zn vinger te bijten.. Als een ware Chuck Norris sloeg hij sneller toe dan zijn schaduw en michel lanceerde hem richting plafond van het huis door zn schrikreactie. Vervolgens zijn we 20 minuten bezig geweest om hem weer in zn kooi te krijgen en bleef die maar ala Karate Kid michel aanvallen.. We weten nog steeds niet waarom die zo raar deed, maar spectaculair was het wel.. Maar voor de rest is het een heel leuk beest.. Ik moet altijd enorm om hem lachen als die in de tuin zit en dan weer opgehaald wil worden. Dan begint hij te roepen; "Book ? Book ? Booookaaaa waar ben je ??! Book WAAR BEN JE!!! BOOK BOOK BOKA WAAR BEN JE WAAR BEN JE?!". Van de week duurde het nogal lang voordat iemand hem kwam ophalen en toen werd ie bijna hysterisch.. Helaas heb ik dat niet op video weten te krijgen, maar wel een klein stukje van zijn optreden.. Dat plaats ik hier later bij, dat uploaden duurt nog een tijdje (wat wil je met een maximale upload van 5 KB per seconde)!

Als laatste nog een paar andere coole beesten die ik tegenkwam.. De papegaai die je zometeen ziet zat trouwens gister zomaar bij Boka voor zijn kooi.. dat moet een ontsnapte tamme vogel zijn geweest, want zulke mooie pagegaaien/parkieten (we zijn er nog niet helemaal uit wat t is) zie je hier niet! Ik heb hem gelukkig prachtig op de foto weten te krijgen!

Boka from Bowe Frankema on Vimeo.

Na meer dan een week op het eiland, begin ik een klein beetje in te burgeren. Je kent een klein beetje de weg, kan netjes op zn antiliaans goededag en tot ziens zeggen, en je hebt een bescheiden kleurtje opgelopen. Dat was de eerste paar dagen wel anders. Ik heb me nog nooit zo’n toerist gevoeld als hier op Curacau. Met benen vol muggenbulten, een korte broek met niet bijpassend t-shirt en een minimale hoeveelheid zon, liep ik door Willemstad. Ik werd nog net niet nagekeken, maar veel scheelde het niet. Ik ben er vrij zeker van dat ik op dat moment de witste man van het eiland was.

Gelukkig bleek het allemaal wel mee te vallen, want toen ik eenmaal naar het strand ging, kwam ik erachter dat er gelukkig nog genoeg andere Nederlanders waren die het voor mij een stuk dragelijker maken.. De gemiddelde nederlander voldoet ook hier op Curacau gelukkig aan de volgende profielschets:

Naam: Henk / Truus
Leeftijd: 51
Huidskleur: Asgrauw
Woonplaats: Camperstandplaats "Het Stekkie"
Hobby’s: Eetwedstrijden, Patience (spreek uit Pesjans), TV Kijken en Tuinkabouters verzamelen
Muziek: Toppers in Concert, Marco Borsato’s "Rood" en "Het Beste van Nederland Muziekland"
Rookwaar: Zware shaq van Euroshopper.
Drank: Nederlands bier wan;t "dat buitenlandse smaakt toch anders he Truus HAHAHAHHAHAHAHA"
Eten: Frikandel, Kroket en Patat.. en als ze uit eten gaan naar de Pizza Hut.

Zo zaten wij zaterdag op het strand achter een hele kudde van zulk volk. Ze lagen breed uitgestald op het strand, dronken bier en leken bezig te zijn met een Guiness Book of Records groepspoging tot meeste Shekkies roken binnen een uur (gewichtscategorie: Obesitas). Nu is dit op zich geen reden om je op te winden, hoor ik U zeggen… Nee dat klopt.. Wat echter wel zeer schadelijk voor ons humeur was, waren de levende schelpdieren die Henk en Truus uit de zee gestolen hadden. Ze hadden ze vrolijk uitgestald en soms kwam er een Truus aanwaggelen die die met een goedkeurende blik "die beessies" vastpakte, aan dr vingers rook, en ongetwijfeld intern moest constateren dat de visgeur haar verdomd bekend voorkwam.

Toen Michel op geheel antiliaanse wijze rustig liet weten dat deze dieren beschermd waren en dood zouden gaan op deze manier, werden wij getrakteerd op de meest levenloze en afkeurende blikken waartoe de mens in staat is. Het was alsof we ze vertelden dat de commerciele televisie in Nederland was opgeheven, en dat ze voortaan verplicht Rondom 10 moesten kijken. Na enkele ogenblikken en een stilzwijgend non-communicatief overleg tussen de kudde, werd besloten om de vijand te negeren en te doen alsof we er niet waren. Een bewezen tactiek, die ons even op het verkeerde been zette. Nadat Michel herhaalde wat hij zojuist gezegd had, bleef de kudde nog steeds gehuld in stilzwijgen, al had 1 specifiek gezet exemplaar een enigzins schuldbewuste blik in haar ogen. Gelukkig was er de niet aflatende groepsdruk van Alpha mannetje Henk (levensmotto: Van dikke planken kan je hout zagen) bleven ze ons negeren. Nadat Kelly en ik, ze de hele middag vernietigend hebben aangekeken, pakten ze hun spullen in, gooiden de schelpdieren in de tas, en gingen ze er vandoor. Wat ben ik toch trots op Nederland!

De eerste week zit er al weer bijna op op (huh?) het pitoreske Curacau! Tijd voor wat foto’s met commentaar!

From Er scheen ergens een storm geweest te zijn, maar Michel kon de schade niet direkt aanwijzen

From Een hermietkreetje laat zn gezich zien From Na lang zoeken hebben we de zoektocht opgegeven en geconcludeerd dat het eiland nog intakt was

From Ook Bowe kon Michel zijn deskundige inspectie belonen met een ouderwetse "thumbs up"

From De Schoolhond die op Michel zijn school eten bij de kinderen wegbietst

From Dit is Boka de papegaai.. Binnenkort een heel stukje over hem, want dat beest is een baas.. letterlijk

From Mooi stukje rots met mooi stukje achtergrond

From Ansichtkaart materiaal me dunkt

From Lijkt toch behoorlijk op Nederland lijkt mij?

From Wat moet ik hier nou over zeggen..

From Gestrande boot door de storm

From Michel met zijn beste vriend Wilson

From Dit is het uitzicht op een strand waar we vaak naartoe gaan

From Een werkend persoon.. een zeldzaamheid op curacau!

Ik kan me nog goed herinneren dat Iny ons verteld dat het op Curacaou ALTIJD goed weer was. Dat het zelden regende en dat het heerlijk vertoeven was. Michel en Iny hebben me de eerste 2 dagen van mn vakantie dan ook om de 5 minuten herinnert aan de extreem bijzondere situatie waarin ik me bevond. Het heeft namelijk 2 dagen alleen maar geregend. Het was zelfs zo erg dat er delen van het eiland (vooral de stranden) totaal gesloopt of verdwenen zijn. We zijn gaan kijken bij een mooi stand met een steiger die al sinds 1947 daar lag, en daar was helemaal niks meer van over! Daken zijn van de huizen gewaaid, grote delen van t eiland hadden geen stroom en huizen zijn ondergelopen. Kortom: een ramp.

De eerste 2 dagen hebben we dan ook voornamelijk binnen doorgebracht, en ik heb veel DVD’s gekeken en lekker uitgerust om ook aan het klimaat te kunnen wennen. Ook al was er dan storm, het was toch nog zo’n 28 graden gemiddeld (ook s’nachts). Gisteravond ging het gelukkig wat beter, en begon het op te klaren. We zijn toen uit eten geweest en hebben voor weinig geld echt lekkere pasta gegeten bij Cinco.

Sinds vandaag is het weer wat beter en is hry voor mij goed te doen. Ik had dan ook als plan om naar het strand te gaan, en ging vrolijk met de mountainbike richting een resort vlakbij (Fietsen is trouwens niet echt handig voor grote afstanden omdat de mensen hier rijden als Stevie Wonder. De kans dat je een tocht op de fiets over het eiland overleefd is net zo groot als Herman die Idols wint). Je betaalt dan 15 gulden en dan kan je daar op het strand liggen met een eigen parasol enzo.. . Na een paar minuutjes fietsen kwam ik daar aan en vroeg ik aan de bewaker of ik het resort op mocht, richting strand:

"Twee dingen jonguh (steekt 2 vingers op).. ten eerste mag je niet met die fiets hierzo erop je moet met voertuig komen (fiets is een voertuig maar goed, ik wil niet stoer doen natuurlijk).. en ten tweede zijn ze die strand aan het schoonmaken tot 12 uur."

Ik zat er nog aan te denken om snel in te burgeren en gewoon een auto te "lenen" maar dat leek me toch niet zo slim. Toen ben ik maar weer terug gefietst (met een natuurlijk geheel expres gefietste omweg.. want wie krijgt het nou voor elkaar om de 2 bochten die genomen moesten worden niet te onthouden en gewoon door te fietsen.. ik niet in ieder geval!) en heb ik de hond van de overbuurman op de gevoelige plaat vastgelegd.. Hij blaft als de nete, maar tis wel een droppie:

Misschien dat ik vanmiddag nog even naar het strand ga met Michel, en vanavond ga ik uit met Kelly.. Je hebt hier elke dag van de week (behalve maandag) en bloeiend uitgaansleven met Happy Hour waarin iedereen zich helemaal lam zuipt, dus ik ben benieuwd!

Het was de bedoeling dat hier een videoblog zou komen te staan, maar youtube wilt niet bepaald meewerken en knipt mn filmpjes na 12 seconden af.. Dus dan wordt het een ouderwets geschreven logje over mijn aankomst op Curacaou.. Dat ging niet bepaald soepel kan ik vertellen. Arkefly staat dan ook niet bovenaan mijn lijstje als het aankomt op de meest relaxte vliegtuigmaatschappij. Het personeel staat echter op eenzame hoogte als het aankomt op het aankondigen van niet kloppende vertrektijd..

11:30: "We gaan om 12:30 inchecken vanwege een klein probleem met de WC’s. Gaat u maar lekker wat drinken halen.
12:30: "Het schoonmaakteam is er nog niet.. wilt u om 13:00 uur hier weer zijn? Dan gaan we daarna meteen aan boord!"
13:00: "Nog even geduld mensen, we hebben een kleine vertraging opgelopen door het vervangen van de vliegcrew. Die moet vervangen worden vanwege de lange vlucht (stel je voor.. 2 uur langer werken.. onmogelijk in Nederland)
14:00: "We zijn nu echt bijna klaar voor vertrek, U kunt alvast het vliegtuig in dan kunnen we meteen weg straks"
15:00: "We wachten nu alleen nog op een piloot die vaststaat op weg naar Schiphol. Nog even geduld alstublieft."

Uiteindelijk vlogen we pas om 16:30 en hadden we dus 5 uur vertraging opgelopen. De vlucht zelf was ook niet bepaald relaxt omdat ik midden in het vliegtuig zat op de middelste stoel. Naast mij zat een mevrouw die "Teveel knoflook is niet mogelijk" als levensmotto moet hebben. De 10 uur durende vlucht duurde dan ook behoorlijk lang. Ik had nog wat slaappillen bij mijn huisarts geregeld, maar die werkte totaal niet.. Op de verpakking stond dat 1a2 pilletjes meer als genoeg moesten zijn, maar nadat ik er 2 had genomen voelde ik me een halfuur daarna een beetje draaierig en was vervolgens weer klaarwakker. Dus heb ik veel Sopranos gekeken via mn iPod en veel gelezen.

Ik kwam om 23:30 aan op Curacaou en werd opgehaald door Michel. Het was daar toen 28 graden, en het voelde net alsof ik een badkamer in stapte waar net gedouched was. Vochtig, klam en lekker warm. Zodra we bij het huis aankwamen begon het lichtjes te regenen. Toen we naar binnen stapte begon het te onweren, en toen we op de bank ging zitten vloog de storm eruit en hadden we te maken met een tropische storm. Natuurlijk had ik verwacht dat het eiland op z’n kop zou staan als ik zou aankomen, maar dit was toch een beetje overdreven. Nadat ik met de zaklamp mijn kamer had gevonden, heb ik geprobeerd te slapen, en dit ging nog best redelijk.

Wat er die dag erna gebeurde lees je binnenkort, ik ga nu even winkelen met Iny!

Groetjes,
Bowe